یه تصویربدون کلام و صدا از کسی که معمولا تو جمع حرف نمی زنه مگه ازش بخوان

اما کسی بعنوان آدم ساکتی اونو نمی شناسه.

یه هفته ی بی کلام رو در مدرسه پشت سر میزارم

صدا ندارم به قول همکارام:

یا هدم از کار افتاده یا اسپیکرام،فرق نمی کنه مهم اینه که از این تصویر بی صدا

ناراضی هستن.

اما دانش آموزام:

بی نهایت کسل و بی حوصله شدندو مرتب غر میزنن که خانم حرف بزن.و تا کسی حرف

نامربوطی میزنه بهش با اصطلاحات ویژه ی خودم مقابله می کنن .اونا هم از یه معلم

سایلنت و مظلوم ناراضی هستند.عادت ندارن کلاس رو بی شوخی و خنده بگذرونن.

تنها معاونین مدرسه از این وضعیت راضی و خوشنودن چون از شر یه کلاس شلوغ خلاص

شدن به رو خودشون نمیارن اماواضحه که دارن لذت میبرن.

پ.ن:خودم چی؟

دارم فکر می کنم با سکوت من به هیچ جای دنیا برنمی خوره

گنجشکا نباید سکوت کنند.

دنیای بدن صدای گنجشکا نباید دنیای قشنگی باشه.

پرنده ی من صداتو ازم نگیر

تو از همه ی گنجشکای دنیا عزیز تری

تو عقاب منی.